piątek, 18 grudnia 2015

Rozdział trzeci

-Słuchaj Ja... - zwróciłam się w stronę chłopaka, którego już nie było. Próbowałam się do niego dodzwonić - na marne, nie odbierał. Pomimo, że domyślałam się o co mu chodzi, to nawet się o niego bałam.
"Pewnie spotkam go jutro na MeetYT, to sobie coś wyjaśnimy" pomyślałam, i ruszyłam w stronę domu.
Na dworze było już praktycznie ciemno, zgubiłam się i nie widziałam żadnego cywilizowanego miejsca w tym zadupiu. Po co moi rodzice chcieli przeprowadzać się do Legnicy, można żyć bez zachcianek mojej siostry. Właśnie! Moja siostra...Wyciągnęłam telefon z kieszeni i wybrałam numer do siostry.
-Halo? Julia? Jestem... gdzieś!
-Co? Jak to? Nie żartuj sobie, wracaj do domu.
-Julia, pomóż mi...
-Co ja mogę zrobić? Mam zaledwie 13 lat, Ana!
-Znasz się na całym internecie, proszę, namierz mój telefon... Za to... Ugh, poznam cię z tym twoim JDabrowskim, zgoda?
-Uwierzę ci, ale nie próbuj mnie okłamywać, zgoda, zaraz ktoś z twoich znajomych po ciebie pojedzie.
-Dziękuję, kocham cię, siostrzyczko!
-Pa.
Mam 12% baterii, długo nie wytrzyma. Power bank, power bank, power bank - kurde, gdzie on jest. Akurat, gdy go potrzebuję nigdy go nie ma! Usiadłam pod drzewem i schowałam głowę w ręce. Chwilę potem poczułam światło, wiem, że to dziwne. Podniosłam głowę i zobaczyłam samochód, a kogo za kierownicą? Nie, nie rodziców - Janka!
-Wsiadasz? Twoja siostra mnie po ciebie wysłała.
-Boże, człowieku, kocham cię!
-Miłość możesz mi okazywać później, wsiadaj.
Jak powiedział, tak zrobiłam, napisałam jeszcze krótkiego smsa do siostry :
"Kocham cię, Julia, dziękuję. Jak ty go sprowadziłaś?" nie musiałam długo czekać na odpowiedź, gdyż otrzymałam ją po dwóch minutach.
"Post na Pełzaczach załatwił wszystko, teraz masz mnie z nim poznać ;) Też cię kocham i nie wygadam nic rodzicom, nie dziękuj. Czekam"
Uśmiechałam się sama do siebie,
-Janeeeeek....
-Jesteś głodna i obiecałaś siostrze, że poznasz ją ze mną?
-No, zgadłeś. Zatrzymamy się w jakiejś restauracji? Prooooszę!
-Okej, okej, haha. Ty płacisz!
-Masz szczęście, że mam pieniądze, za to, że przyjechałeś mogę postawić ci tonę jedzenia.
-O, dostałem smsa, zobaczysz?
Podał mi swój telefon, odblokowałam i sprawdziłam smsa.
-"Przywieź ją od razu do domu, ok?"- przeczytałam na głos - To jedziemy do domu.
-To jedziemy!

niedziela, 13 grudnia 2015

Rozdział Drugi

"Ten dzień spędziłam iście leniwie - nic nie robiłam..."

Poza słuchaniem muzyki, obżeraniem się Toffifee czy piciu herbaty.
Wybiła godzina szesnasta. Zeszłam na dół, w celu zjedzenia czegoś innego, niż słodycze albo chipsy. Podeszłam do lodówki i ją otworzyłam. Ser, pomidor, masło, ogórek, szynka - cała zawartość lodówki, kiedy rodziców nie ma w domu.
Wyciągnęłam chleb z szafki, masło, ser i pomidora z lodówki.
-Pomysłowa kolacja - Powiedziałam do siebie.
Zjadłam szybko przygotowane kanapki, talerz włożyłam do zmywarki i kierowałam się w stronę przedpokoju. Założyłam buty, kurtkę, wzięłam torebkę i wyszłam z domu. Chciałam się chociaż trochę przewietrzyć, a przy okazji chciałam wstąpić do McDonalda - nie najadłam się tymi kanapkami. Miałam również szczerą nadzieję, że spotkam chłopaka z parku.
Wokół mnie były piękne drzewa, wszędzie śnieg, pogoda idealna dla mnie.
Szłam sobie powoli w stronę restauracji, na oko była 20 metrów ode mnie.
-Ana! Stój! Hej! Poczekaj! - usłyszałam krzyki za sobą.
Odwróciłam się, ale niechętnie, byłam tak zadowolona, że restauracja jest praktycznie przede mną, jeszcze moment, chwila i miałabym jedzenie, ale nie, ktoś musiał mnie zawołać.
Niezidentyfikowana osoba podbiegła do mnie w trybie natychmiastowym.
Popatrzyłam się na... niego, tak, to był chłopak z parku.
-Możliwe, że mnie nie pamiętasz, ale Janek jestem, jak coś - Powiedział. Teraz uświadomiłam sobie, że to był Janek, a nie niezidentyfikowany osobnik.
-Pamiętam, pamiętam. Czyli ja nie muszę ci się przedstawiać, haha - Odparłam.
-Co tu robisz?
-Idę do McDonalda, więc jeżeli łaskawie mógłbyś się prze...
-Daj rękę - Powiedział niemalże przestraszony.
-Dlaczego? - Zapytałam.
-Daj rękę - Podałam mu rękę, on ją złapał i zaczął biec, ciągnąc mnie przy tym za sobą.
Dobiegliśmy za restaurację.
-No dzięki, kurde, teraz to będę głodna na zawsze, dodatkowo mam cały czerwony nadgarstek - Powiedziałam.
-Przepraszam, zauważyłem moich widzów, a chciałem z tobą porozmawiać. Do tego chciałem uniknąć swatania nas - bronił się.
-O czym chcesz porozma... zaraz, zaraz, nie. Ty teraz idziesz kupić mi frytki i wtedy porozmawiamy.
-Dobrze, będę za niedługo.
-Nie chcesz pieniędzy?
Nie usłyszałam odpowiedzi. Usiadłam na murku, wyciągnęłam telefon i ucieszona faktem, że mam internet weszłam na Facebooka.
Dostałam wiadomość od mojej przyjaciółki z pytaniem, czy jadę na MeetYT. Potem od koleżanki, kim jest chłopak z którym rozmawiałam. Ci to potrafią mnie namierzyć.
Po chwili zobaczyłam chłopaka z dwoma paczkami (?) frytek.
-Zanim zaczniesz ze mną rozmawiać, powiedz mi, co robisz w Legnicy?
-Miałem zapytać o to samo. Ja? Ja tu mieszkam, a ty? - zapytał biorąc jedną frytkę do buzi.
-Też mieszkam, haha - odpowiedziałam.
Wzięłam od niego jedno opakowanie frytek i zaczęłam je jeść.
-Too... o czym chciałeś ze mną porozmawiać?
-Jedziesz jutro do Krakowa?
-Jadę.
-A podwiozłabyś mnie do EXPO?
-MeetYT?
-Skąd wiesz?
-Też jadę, haha. Ale wracając - nie, nie podwiozę, bo jadę z moją przyjaciółką, a ona chyba cię zna. Zresztą, zaraz zadzwonię, jaki masz nick na YouTubie?
-JDabrowsky - powiedział. Dżej dąbrowski - okej.
Odblokowałam telefon, weszłam w kontakty i miałam już wybierać numer do przyjaciółki, gdy sama zadzwoniła.
-Przepraszam, zaraz wracam - powiedziałam i odebrałam telefon.
-Cześć skarbie! - krzyknęłam do telefonu i odeszłam dalej.
Spytałam się Mileny, czy zna niejakiego JDabrowskiego - okazało się, że go nie zna. Sukces!

czwartek, 10 grudnia 2015

Rozdział pierwszy

Choinka skrząca się blaskiem setek lampek, stół nakryty białym obrusem, odświętna zastawa. Tradycyjne potrawy, kolędy zagłuszane jedynie trzaskiem łamanego opłatka i wypowiadanymi cicho życzeniami... Zaraz, zaraz, zaraz, nie... Ta historia zacznie się kompletnie inaczej! Dochodzi wieczór, Wigilia, prezenty, jedzenie... Dużo jedzenia, spotkanie z rodziną, jeszcze więcej jedzienia, które zostanie na przynajmniej dwa tygodnie, które będę musiała jeść, ohydny śliwkowy kompot - kocham święta! Całe mieszkanie ozdobione masą dodatków, zdjęcie idola na tablicy korkowej, jedyne widoczne, jedyne, które nie jest zakryte stertą ozdób. Ja, ubrana w koszulkę, zwykłą, czarną oraz czarną spódniczkę, właśnie robiąca sobie fryzurę. Szukałam wzrokiem wsuwki, której nigdzie nie było. Zbliżał się wieczór, zasiadłam do stołu, pod choinką leżało kilka symbolicznych prezentów. Włączyłam twenty five Adele. Adele - jedna z moich ulubionych piosenkarek, nie pomijając oczywiście Florence czy Lany Del Rey. Ta trójka góruje w moich gustach muzycznych. Nadeszła ta godzina, zegar wybił 19, cała rodzina zebrała się przy stole. Po ceremonii łamania opłatka nadeszła wyczekiwana przeze mnie chwila - jedzenie. Nie jadłam już 11 godzin, więc szybko zjadłam naszykowaną porcję barszczu. Był pyszny, robiony przez moją najlepszą kucharkę, mowa tutaj oczywiście o mojej mamie. Widzę ją idącą z kopertą, z pozoru normalna, biała koperta z dopiskiem "Dla córci" Coś się szykuje. Wręczyła mi kopertę i wraz z resztą rodziny wzięłam się za prezenty. Gdy ciocia otwierała mój prezent strasznie się ucieszyła. Bilety na koncert Lany w Moskwie, jedziemy tam razem. To już za kilka miesięcy! Przyszła kolej na mnie, obeszłoby się bez prezentu, ale szczególnie moja mama nalegała, abym otworzyła kopertę. Wzięłam ją ze stołu, oderwałam przyklejoną część i spojrzałam w jej głąb. "Jejku, mamo, naprawdę, nie musiałaś" zwróciłam się w jej stronę, w kopercie znalazłam bilet na MeetYT, który ma się odbyć już w styczniu. Przytuliłam ją mocno, jeszcze raz podziękowałam i otworzyłam następny, oraz już ostatni prezent. Było to wielkie pudełko, na nim widniał napis "Od całej rodziny", cieszę się, że chociaż raz coś wspólnie kupili, a nie wydawali po 200 zł z osobna. Jednocześnie się bałam, bo podsumować to 200 zł od każdego, wychodzi niezła sumka. Przysunęłam karton do siebie (był za ciężki na podnoszenie), otworzyłam go ostrożnie. Bałam się, bo moi rodzice... Ba! Moja rodzina potrafiła płatać figle. W pudełku zobaczyłam pudełko - hmm, ciekawe! Zawartość pudełka była bardzo ciekawa, była to lustrzanka. Popatrzyłam się pytającym wzrokiem w stronę mamy. "Zawsze chciałaś być YouTuberką" broniła się. "Nadal chcę, mamo!" przytuliłam się do niej mocno. Potem przytuliłam się do reszty rodziny, podziękowałam kilka tysięcy razy. Byłam zmęczona, więc przeprosiłam i położyłam się spać. Następny dzień, godzina 12, pora wstawać. W tym pięknym dniu miałam zamiar pójść na spacer, Wrocław... Ostatnie chwile w tym pięknym mieście. Zabrałam przypadkowe ubrania, telefon, pieniądze i poszłam do łazienki. Podziękowałam za śniadanie, wzięłam tylko lustrzankę i statyw, wyszłam z domu. Kierowałam się w stronę parku, pogoda była... no właśnie, była. Szkoda gadać, Wrocław jest piękny, ale pogoda to jakiś koszmar. Nareszcie znalazłam wolną ławkę, usiadłam na niej, przed sobą postawiłam statyw, na nim lustrzankę, włączyłam nagrywanie i zaczęłam mówić. "Cześć, ja nazywam się Ana, to jest mój pierwszy film na kanale. Chciałam być oryginalna, więc nagrywam na dworze na tle Wrocławia..." Ech, nagranie do dupy. Może dam sobie z tym na razie spokój. "Uwagaaaa!" usłyszałam krzyk za sobą, odwróciłam się i zaśmiałam. "Aż taki jestem śmieszny?" zapytał mnie chłopak, którego przed chwilą ciągnął pies. Uśmiechnęłam się do niego, co ukazało moje dołeczki w chomikowatych policzkach. "Tak, aż taki jesteś śmieszny. Jestem Ana" wyciągnęłam rękę w jego stronę. "Ja Janek, miło mi" odwzajemnił uśmiech "Muszę już iść, ale mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy, Ano! Cześć!" Pomachałam mu na pożegnanie. Wracając do domu miałam zamiar wstąpić do sklepu z ubraniami, wracam do Legnicy, a w mojej okolicy żadnych ładnych ubrań nie znajdę. Szczególnie, że wielkimi krokami zbliża się MeetYT. W sklepie nie znalazłam nic ciekawego, bo czego się spodziewać. (Przeskakuje trochę, gdyż nie widzę sensu opisywania takich samych dni) Jutro MeetYT... 24 stycznia - moje urodziny. Fajnie się złożyło! Ten dzień spędziłam iście leniwie, nic nie robiłam...