"Ten dzień spędziłam iście leniwie - nic nie robiłam..."
Poza słuchaniem muzyki, obżeraniem się Toffifee czy piciu herbaty.
Wybiła godzina szesnasta. Zeszłam na dół, w celu zjedzenia czegoś innego, niż słodycze albo chipsy. Podeszłam do lodówki i ją otworzyłam. Ser, pomidor, masło, ogórek, szynka - cała zawartość lodówki, kiedy rodziców nie ma w domu.
Wyciągnęłam chleb z szafki, masło, ser i pomidora z lodówki.
-Pomysłowa kolacja - Powiedziałam do siebie.
Zjadłam szybko przygotowane kanapki, talerz włożyłam do zmywarki i kierowałam się w stronę przedpokoju. Założyłam buty, kurtkę, wzięłam torebkę i wyszłam z domu. Chciałam się chociaż trochę przewietrzyć, a przy okazji chciałam wstąpić do McDonalda - nie najadłam się tymi kanapkami. Miałam również szczerą nadzieję, że spotkam chłopaka z parku.
Wokół mnie były piękne drzewa, wszędzie śnieg, pogoda idealna dla mnie.
Szłam sobie powoli w stronę restauracji, na oko była 20 metrów ode mnie.
-Ana! Stój! Hej! Poczekaj! - usłyszałam krzyki za sobą.
Odwróciłam się, ale niechętnie, byłam tak zadowolona, że restauracja jest praktycznie przede mną, jeszcze moment, chwila i miałabym jedzenie, ale nie, ktoś musiał mnie zawołać.
Niezidentyfikowana osoba podbiegła do mnie w trybie natychmiastowym.
Popatrzyłam się na... niego, tak, to był chłopak z parku.
-Możliwe, że mnie nie pamiętasz, ale Janek jestem, jak coś - Powiedział. Teraz uświadomiłam sobie, że to był Janek, a nie niezidentyfikowany osobnik.
-Pamiętam, pamiętam. Czyli ja nie muszę ci się przedstawiać, haha - Odparłam.
-Co tu robisz?
-Idę do McDonalda, więc jeżeli łaskawie mógłbyś się prze...
-Daj rękę - Powiedział niemalże przestraszony.
-Dlaczego? - Zapytałam.
-Daj rękę - Podałam mu rękę, on ją złapał i zaczął biec, ciągnąc mnie przy tym za sobą.
Dobiegliśmy za restaurację.
-No dzięki, kurde, teraz to będę głodna na zawsze, dodatkowo mam cały czerwony nadgarstek - Powiedziałam.
-Przepraszam, zauważyłem moich widzów, a chciałem z tobą porozmawiać. Do tego chciałem uniknąć swatania nas - bronił się.
-O czym chcesz porozma... zaraz, zaraz, nie. Ty teraz idziesz kupić mi frytki i wtedy porozmawiamy.
-Dobrze, będę za niedługo.
-Nie chcesz pieniędzy?
Nie usłyszałam odpowiedzi. Usiadłam na murku, wyciągnęłam telefon i ucieszona faktem, że mam internet weszłam na Facebooka.
Dostałam wiadomość od mojej przyjaciółki z pytaniem, czy jadę na MeetYT. Potem od koleżanki, kim jest chłopak z którym rozmawiałam. Ci to potrafią mnie namierzyć.
Po chwili zobaczyłam chłopaka z dwoma paczkami (?) frytek.
-Zanim zaczniesz ze mną rozmawiać, powiedz mi, co robisz w Legnicy?
-Miałem zapytać o to samo. Ja? Ja tu mieszkam, a ty? - zapytał biorąc jedną frytkę do buzi.
-Też mieszkam, haha - odpowiedziałam.
Wzięłam od niego jedno opakowanie frytek i zaczęłam je jeść.
-Too... o czym chciałeś ze mną porozmawiać?
-Jedziesz jutro do Krakowa?
-Jadę.
-A podwiozłabyś mnie do EXPO?
-MeetYT?
-Skąd wiesz?
-Też jadę, haha. Ale wracając - nie, nie podwiozę, bo jadę z moją przyjaciółką, a ona chyba cię zna. Zresztą, zaraz zadzwonię, jaki masz nick na YouTubie?
-JDabrowsky - powiedział. Dżej dąbrowski - okej.
Odblokowałam telefon, weszłam w kontakty i miałam już wybierać numer do przyjaciółki, gdy sama zadzwoniła.
-Przepraszam, zaraz wracam - powiedziałam i odebrałam telefon.
-Cześć skarbie! - krzyknęłam do telefonu i odeszłam dalej.
Spytałam się Mileny, czy zna niejakiego JDabrowskiego - okazało się, że go nie zna. Sukces!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz