czwartek, 10 grudnia 2015

Rozdział pierwszy

Choinka skrząca się blaskiem setek lampek, stół nakryty białym obrusem, odświętna zastawa. Tradycyjne potrawy, kolędy zagłuszane jedynie trzaskiem łamanego opłatka i wypowiadanymi cicho życzeniami... Zaraz, zaraz, zaraz, nie... Ta historia zacznie się kompletnie inaczej! Dochodzi wieczór, Wigilia, prezenty, jedzenie... Dużo jedzenia, spotkanie z rodziną, jeszcze więcej jedzienia, które zostanie na przynajmniej dwa tygodnie, które będę musiała jeść, ohydny śliwkowy kompot - kocham święta! Całe mieszkanie ozdobione masą dodatków, zdjęcie idola na tablicy korkowej, jedyne widoczne, jedyne, które nie jest zakryte stertą ozdób. Ja, ubrana w koszulkę, zwykłą, czarną oraz czarną spódniczkę, właśnie robiąca sobie fryzurę. Szukałam wzrokiem wsuwki, której nigdzie nie było. Zbliżał się wieczór, zasiadłam do stołu, pod choinką leżało kilka symbolicznych prezentów. Włączyłam twenty five Adele. Adele - jedna z moich ulubionych piosenkarek, nie pomijając oczywiście Florence czy Lany Del Rey. Ta trójka góruje w moich gustach muzycznych. Nadeszła ta godzina, zegar wybił 19, cała rodzina zebrała się przy stole. Po ceremonii łamania opłatka nadeszła wyczekiwana przeze mnie chwila - jedzenie. Nie jadłam już 11 godzin, więc szybko zjadłam naszykowaną porcję barszczu. Był pyszny, robiony przez moją najlepszą kucharkę, mowa tutaj oczywiście o mojej mamie. Widzę ją idącą z kopertą, z pozoru normalna, biała koperta z dopiskiem "Dla córci" Coś się szykuje. Wręczyła mi kopertę i wraz z resztą rodziny wzięłam się za prezenty. Gdy ciocia otwierała mój prezent strasznie się ucieszyła. Bilety na koncert Lany w Moskwie, jedziemy tam razem. To już za kilka miesięcy! Przyszła kolej na mnie, obeszłoby się bez prezentu, ale szczególnie moja mama nalegała, abym otworzyła kopertę. Wzięłam ją ze stołu, oderwałam przyklejoną część i spojrzałam w jej głąb. "Jejku, mamo, naprawdę, nie musiałaś" zwróciłam się w jej stronę, w kopercie znalazłam bilet na MeetYT, który ma się odbyć już w styczniu. Przytuliłam ją mocno, jeszcze raz podziękowałam i otworzyłam następny, oraz już ostatni prezent. Było to wielkie pudełko, na nim widniał napis "Od całej rodziny", cieszę się, że chociaż raz coś wspólnie kupili, a nie wydawali po 200 zł z osobna. Jednocześnie się bałam, bo podsumować to 200 zł od każdego, wychodzi niezła sumka. Przysunęłam karton do siebie (był za ciężki na podnoszenie), otworzyłam go ostrożnie. Bałam się, bo moi rodzice... Ba! Moja rodzina potrafiła płatać figle. W pudełku zobaczyłam pudełko - hmm, ciekawe! Zawartość pudełka była bardzo ciekawa, była to lustrzanka. Popatrzyłam się pytającym wzrokiem w stronę mamy. "Zawsze chciałaś być YouTuberką" broniła się. "Nadal chcę, mamo!" przytuliłam się do niej mocno. Potem przytuliłam się do reszty rodziny, podziękowałam kilka tysięcy razy. Byłam zmęczona, więc przeprosiłam i położyłam się spać. Następny dzień, godzina 12, pora wstawać. W tym pięknym dniu miałam zamiar pójść na spacer, Wrocław... Ostatnie chwile w tym pięknym mieście. Zabrałam przypadkowe ubrania, telefon, pieniądze i poszłam do łazienki. Podziękowałam za śniadanie, wzięłam tylko lustrzankę i statyw, wyszłam z domu. Kierowałam się w stronę parku, pogoda była... no właśnie, była. Szkoda gadać, Wrocław jest piękny, ale pogoda to jakiś koszmar. Nareszcie znalazłam wolną ławkę, usiadłam na niej, przed sobą postawiłam statyw, na nim lustrzankę, włączyłam nagrywanie i zaczęłam mówić. "Cześć, ja nazywam się Ana, to jest mój pierwszy film na kanale. Chciałam być oryginalna, więc nagrywam na dworze na tle Wrocławia..." Ech, nagranie do dupy. Może dam sobie z tym na razie spokój. "Uwagaaaa!" usłyszałam krzyk za sobą, odwróciłam się i zaśmiałam. "Aż taki jestem śmieszny?" zapytał mnie chłopak, którego przed chwilą ciągnął pies. Uśmiechnęłam się do niego, co ukazało moje dołeczki w chomikowatych policzkach. "Tak, aż taki jesteś śmieszny. Jestem Ana" wyciągnęłam rękę w jego stronę. "Ja Janek, miło mi" odwzajemnił uśmiech "Muszę już iść, ale mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy, Ano! Cześć!" Pomachałam mu na pożegnanie. Wracając do domu miałam zamiar wstąpić do sklepu z ubraniami, wracam do Legnicy, a w mojej okolicy żadnych ładnych ubrań nie znajdę. Szczególnie, że wielkimi krokami zbliża się MeetYT. W sklepie nie znalazłam nic ciekawego, bo czego się spodziewać. (Przeskakuje trochę, gdyż nie widzę sensu opisywania takich samych dni) Jutro MeetYT... 24 stycznia - moje urodziny. Fajnie się złożyło! Ten dzień spędziłam iście leniwie, nic nie robiłam...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz